In de wolken

In de Wolken antwoordt:
Dag Amy,
Ik zie aan je mail dat je boos bent omdat nou net jouw oma kanker heeft gekregen. Dat snap ik ook, want je kon oma natuurlijk nog niet missen. En nu je haar mist, ben je verdrietig. Waarom kanker bestaat, dat weet ik ook niet. De dokters proberen al heel lang om mensen met kanker beter te maken en dat lukt ook steeds beter. Maar nog niet altijd en ook bij jou oma is dat niet gelukt. Heb je al in een herinneringsboek voor je oma gewerkt?

In de Wolken antwoordt:
Dag Senna,
Dat is inderdaad een lastig probleem. de vraag is: wil jij zelf opa zien? En wat vind je vader daarvan? Want misschien kun jij wel iets met opa afspreken maar als papa dat niet leuk vindt heb je weer een probleem. Ik zou er met papa over praten en hem vertellen wat je zelf graag wilt. Misschien vinden jullie samen een oplossing?

In de Wolken antwoordt:
Dag Roelie,
Als mensen dood gaan, dan wordt hun lichaam begraven of gecremeerd en dan zijn ze niet meer bij je. Waar ze naar toe gaan, dat ligt er aan wat je gelooft. Veel mensen geloven dat iemand die dood is naar de hemel gaat. Maar de herinneringen aan die persoon die blijven wel bij je. Je kan daar altijd in gedachten naar toe gaan en zo is die persoon toch een beetje bij je.

In de Wolken antwoordt:
Dag Amy,
Ja Amy, zo denk ik er ook over: het mag niet. En toch gebeurt het. Er is geen antwoord op het waarom, mensen gaan gewoon niet om beurten dood. Als de oudste het eerste dood zou gaan zouden we dit beter kunnen begrijpen. Het gaat er in het leven niet altijd eerlijk aan toe, zo is het leven nu eenmaal. En dat je daar boos om bent, begrijp ik. Dat gebeurt mij ook wel eens.

In de Wolken antwoordt:
Dag Isabel,
Wat stel jij mooie vragen! Eigenlijk weet niemand hoe de hemel er precies uitziet. Ik denk dat de hemel de plek is waar je je fijn voelt. Dus als je je fijn voelt als er eten is dan zal dat er misschien wel zijn. En je zult er de weg niet kwijtraken daar zal voor gezorgd zijn. Ik weet niet wie er nog meer in de hemel is. Misschien mensen die je kent en die al dood zijn? In je fantasie kun jij de hemel zo maken zoals jij hem graag wilt hebben. En dan kun je er een tekening over maken. Dan kun je aan anderen laten zien hoe jouw hemel er uit ziet.

In de Wolken antwoordt:
Dag Roelie,
Als je heel veel om iemand geeft en die gaat dood, dan is het heel normaal dat je verdrietig bent. Misschien ben je soms ook een beetje boos dat net jouw oma dood moest gaan. We noemen dat rouwen. Rouwen en houden van iemand horen bij elkaar. Dat je het dus nog moeilijk hebt is heel normaal, het betekent gewoon dat je veel van oma hield. En vier maanden is ook maar kort. Heb je ergens een foto van oma staan waar je een bloemetje bij kunt zetten of een kaarsje? Zodat je haar niet vergeet. Over een tijdje wordt het verdriet wel minder maar het is ook heel gewoon als het er dan opeens weer even is.

In de Wolken antwoordt:
Dag Oliver,
Weet je, alle mensen gaan een keer dood, dat heeft de natuur zo geregeld. Anders wordt het ook te vol op de wereld als er wel baby'tjes worden geboren maar geen mensen dood gaan. Sommige mensen gaan wel heel vroeg dood, net als jouw papa. Dat is eigenlijk niet eerlijk en toch gebeurt het. Jij kunt hem nog lang niet missen, dus we snappen jouw vraag heel erg goed. Maar niemand, ook wij niet, weet precies waarom sommige mensen zo jong kanker krijgen en dood gaan. Toch is het goed van jou dat je de vraag stelt.

In de Wolken antwoordt:
Wat stel jij een mooie vraag. Over zo'n vraag moeten grote mensen ook lang nadenken.Je hebt gelijk, het leven is een soort cirkel zonder begin en einde. Zoals het ook in de natuur is. Babytjes leven eerst in mama's buik en als ze geboren worden is dat ook een soort afscheid want ze vinden het binnen in de buik ook heel fijn. Dat lijkt voor babytjes een beetje op doodgaan. Maar dan komen ze op de wereld en dan vinden ze daar hun papa en mama, soms ook broertjes en zusjes. Dan vergeten ze de buik want ze vinden het fijn in die nieuwe wereld. Meestal worden ze groot, worden zelf mama of papa en nog later oma of opa. En dan komt er weer een afscheid, net als toen ze in de buik zaten. Ze nemen afscheid van deze wereld. Voor ons is dat heel verdrietig want we willen ze nog niet missen. Maar misschien gaan ze naar een wereld die nog mooier is. De een noemt dat de hemel, de ander denkt bij de sterren of nog iets anders. Dus misschien is het niet zo verdrietig als we denken. Het hoort bij het leven.

In de Wolken antwoordt:
Weet je Anne, het is niet fijn als mensen doodgaan en zeker niet jouw tante. Maar alles wat leeft, gaat een keer dood. Zoals de blaadjes in de lente aan de bomen komen en in de herfst bruin worden, afsterven en van de takken vallen, zo gaan ook dieren en mensen dood. Er is een mooi verhaal van de koning die niet dood wilde. Hij liet de dood vangen. Toen bleven alle mensen leven. In het begin was dat leuk maar na een paar jaar kwamen de problemen want de wereld werd te klein. Er werden namelijk wel baby’s geboren, dus de wereld werd steeds voller. Toen heeft de koning de dood maar weer vrij gelaten. Het verhaal eindigt zo: En de mensen leefden lang en stierven gelukkig. Er is ook een boek en een liedje van: De ballade van de dood. Het liedje wordt gezongen door het Klein Orkest. Misschien moet je daar eens naar luisteren. Dan snap je het een beetje. Maar het blijft verdrietig dat jouw tante doodgaat.

In de Wolken antwoordt:
Beste Suus,

Als jouw opa bij de sterren is dan zal hij zeker regelmatig naar beneden kijken om te zien hoe het met je gaat. Hij kan je zien als het donker is, maar ook als het licht is. Sterretjes zijn er namelijk altijd, alleen kunnen wij ze niet altijd zien.

In de Wolken antwoordt:
Dag Anne,

Ik snap je vraag maar verbranden door crematie is heel anders dan je gewoon verbranden aan een hete kachel bijvoorbeeld. De temperatuur van een crematieoven is zo hoog, wel 1000 graden, dat het lichaam geen tijd heeft om brandwonden te krijgen. Het gaat veel sneller en is een veel schonere verbranding dan bij een kampvuur of houtvuur. Dus het ziet er ook niet zo uit als half verbrand of verkoold hout. Na een uur of anderhalf is er van het lichaam alleen nog een bergje as over en wat grovere stukken van de botten. Dat wordt fijngemalen en zo gaat de as in de asbus.