In de wolken

In de Wolken antwoordt:
Wat stel jij een mooie vraag. Over zo'n vraag moeten grote mensen ook lang nadenken.Je hebt gelijk, het leven is een soort cirkel zonder begin en einde. Zoals het ook in de natuur is. Babytjes leven eerst in mama's buik en als ze geboren worden is dat ook een soort afscheid want ze vinden het binnen in de buik ook heel fijn. Dat lijkt voor babytjes een beetje op doodgaan. Maar dan komen ze op de wereld en dan vinden ze daar hun papa en mama, soms ook broertjes en zusjes. Dan vergeten ze de buik want ze vinden het fijn in die nieuwe wereld. Meestal worden ze groot, worden zelf mama of papa en nog later oma of opa. En dan komt er weer een afscheid, net als toen ze in de buik zaten. Ze nemen afscheid van deze wereld. Voor ons is dat heel verdrietig want we willen ze nog niet missen. Maar misschien gaan ze naar een wereld die nog mooier is. De een noemt dat de hemel, de ander denkt bij de sterren of nog iets anders. Dus misschien is het niet zo verdrietig als we denken. Het hoort bij het leven.

In de Wolken antwoordt:
Weet je Anne, het is niet fijn als mensen doodgaan en zeker niet jouw tante. Maar alles wat leeft, gaat een keer dood. Zoals de blaadjes in de lente aan de bomen komen en in de herfst bruin worden, afsterven en van de takken vallen, zo gaan ook dieren en mensen dood. Er is een mooi verhaal van de koning die niet dood wilde. Hij liet de dood vangen. Toen bleven alle mensen leven. In het begin was dat leuk maar na een paar jaar kwamen de problemen want de wereld werd te klein. Er werden namelijk wel baby’s geboren, dus de wereld werd steeds voller. Toen heeft de koning de dood maar weer vrij gelaten. Het verhaal eindigt zo: En de mensen leefden lang en stierven gelukkig. Er is ook een boek en een liedje van: De ballade van de dood. Het liedje wordt gezongen door het Klein Orkest. Misschien moet je daar eens naar luisteren. Dan snap je het een beetje. Maar het blijft verdrietig dat jouw tante doodgaat.

In de Wolken antwoordt:
Beste Suus,

Als jouw opa bij de sterren is dan zal hij zeker regelmatig naar beneden kijken om te zien hoe het met je gaat. Hij kan je zien als het donker is, maar ook als het licht is. Sterretjes zijn er namelijk altijd, alleen kunnen wij ze niet altijd zien.

In de Wolken antwoordt:
Dag Anne,

Ik snap je vraag maar verbranden door crematie is heel anders dan je gewoon verbranden aan een hete kachel bijvoorbeeld. De temperatuur van een crematieoven is zo hoog, wel 1000 graden, dat het lichaam geen tijd heeft om brandwonden te krijgen. Het gaat veel sneller en is een veel schonere verbranding dan bij een kampvuur of houtvuur. Dus het ziet er ook niet zo uit als half verbrand of verkoold hout. Na een uur of anderhalf is er van het lichaam alleen nog een bergje as over en wat grovere stukken van de botten. Dat wordt fijngemalen en zo gaat de as in de asbus.

In de Wolken antwoordt:
Dag Nicky,

Je mist je broertje heel erg, dat is duidelijk. En je zou hem zo graag weer eens willen zien. En dat kan niet meer en daarom ben je boos. Het is niet zo gek dat je dan wel eens naar hem toe wilt om te kijken hoe het met hem is en even samen te praten en te spelen. En toch kan dat niet. Wij weten ook niet waarom jouw broertje dood ging. Soms gebeurt dat wel eens dat kinderen doodgaan maar niemand heeft het antwoord op de vraag: Waarom? Toch is het heel goed van jou dat je de vraag stelt, hoewel er geen antwoord op is.